gluemachine bloguje...

To tak:
→ dodawanie i odejmowanie nie przynosi zadowalającego wyniku,
→ brak podsumowania i postanowień noworocznych,
→ trzymanie w nawiasie, poza, około nieskończoności, z nawracaniem, przedojrzałością, niewielkością i nowością,
→ oduczanie się czasu.

Potrzeba samodzielności, żeby nie być tak surowym wobec siebie i żeby wracać dokładnie w te miejsca, w których podejmuje się ryzyko. W przytulenie, w ciszę i w huragan.
Kalendarze: rok dzieli się na miesiące, tygodnie, dni. Na pokomplikowane obietnice, pełne zakładek i warunków, pisanych pod spodem drobnym drukiem, i ich przetwarzanie: kruszenie, dopisywanie, przeszywanie, remanent.
Nawet nie wiesz jak chętnie podzielę się z tobą.

Brzydko, brzydziej, najgroźniej. Przepraszam bezosobową formą akuszerki, która wyciąga świeże serwetki z lodówki. Proszę, gryź sobie, w srebrnym papierku, w kawałku, prosto w szkle.
Wygląda na to, że w tym zdaniu jest wszystko:
Zaufać ludziom to już dać się trochę zabić.
[Céline]

Wystarczyłoby iść i iść, wcale się nie oglądać. I tylko mówić do siebie z zaaferowaniem: jaśń. Jakie słowo, co za słowo, w ogóle.
Jestem bez polotu i bez czegoś jeszcze.

Co się stało z listopadem? Podejrzenia, że może nie przetrzymał, że wziął i stał się martwy (o, proszę, nie dałaś mi dokończyć zdania, kanapki, miesiąca). Blizna mi się robi od czegoś pod skórą: to przypadek, wiesz, najpiękniejszy możliwy błąd.
Nie, nie dorównam, bo nigdy nie miałam takiego zamiaru.
Tupię albo biegam w kółko, a kredą kreślę na chodniku marchewkę za marchewką.

Wszelkie kursywą: Elias Canetti:
Rozmach szeroko zakrojonych gestów, śmiałość i chęć przygód w dalekich wyprawach wprowadzają nas w błąd co do ich motywów. Nierzadko chodzi po prostu o unikanie tego, co najbliższe, ponieważ do niego nie dorastamy.